หวัดดี พิม

เรื่องความฝันพี่ไม่ค่อยสันทัดเหมือนกัน แต่เห็นด้วยที่ไปทำบุญให้เขา อย่างน้อยพิมก็สบายใจขึ้นว่าได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้

พิมหลังจากไปตะล่อนที่เพชรบุรี ก็มาตะล่อนทัวร์ในกรุงเทพฯ ตอนอ่านถึงว่านั่งรถไปหมอชิตก็คิดในใจเหมือนกันว่าหมอชิต
มีรถไปใต้เหรอ แต่ก็คิดกลับว่าอาจจะมีแต่เราไม่รู้ ก็ไม่รู้ที่พิมมาเฉลยว่าไม่มี บ่อยไปพิมที่พี่เองก็จะโก๊ะๆๆ นะแล้วก็ถามตัวเองว่า
ตูบ้าหรือปล่าววะทำอะไรละเนี่ยแล้วก็ขำตัวเองว่าทำไมติ่งต๊องได้ขนาดนี้ สรุปแล้วก็คือเราปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อ แต่มันก็ประสบการณ์
ที่เราเองจะไม่ลืมนะ พอไปเล่าให้ใครฟังเราก็จะขำ ๆ กัน

พิมบอกเที่ยวมังทำงานมัง ไม่เป็นไรการเที่ยวบ้างครั้งเหมือนกับการเปิดบัญชีสะสมทรัพย์ สะสมการเที่ยวไปเรื่อยในเมื่อ
เราไม่มีเวลาและไม่มีโอกาสได้เที่ยวยาวเหมือนคนอื่นก็เที่ยวแบบสะสมไป

ช่วงนี้ขายผลไม้เป็นอย่างไงมัง ผลไม้ยังมีปัญหาไหม พี่ลองถามน้องเรื่องทุเรียนพิม เขาบอกว่าน่าจะเป็นทุเรียนอ่อน
ปีนี้ยังไม่ได้กินเลย เงาะกินแล้ว มังคุดยังไม่ได้กิน เหมือนกัน พี่ดาก็ใช้วิธีกินสะสมเหมือนกันค่อยกินเพราะไม่มีคนช่วยกิน
ถ้าอยากกินต้องเข้าไปบ้านแมค คนแยะดีแบ่งๆ กันกินสนุกดี

แม่รู้สึกเครียดน้อยลงหรือยังเพราะถ้ายุ่งเรื่องขายของ ใจจะได้มาพะวงเรื่องขายของแทน