กระทู้: ...... ห้องเม้าท์ ........

สวัสดีค่ะพี่ดา สวัสดีค่ะทุกคน ... พิมกลับมาเรียบร้อยแล้วค่ะ

จริงๆ ไปทำงานแค่แป๊บเดียวเองค่ะ แต่จากนั้นโดนคุณสามีหลอกไปแก่งกระจาน คุณสามีบอกว่าเห็นพิมบ่นอยากไปนานแล้ว พอดีเพื่อนในกลุ่ม insect hunter ของเค้าจะไปกัน ก็เลยอยากจะให้พิมไปด้วย แต่กลัวว่าพิมจะไม่ไปเพราะกำลังยุ่งกับเรื่องน้อง ก็เลยขอหลอกนิดนึง แต่ก็ขอบคุณสามีมากค่ะ ถ้าไม่ได้สามีหลอกไป ก็คงจะไม่ได้รู้สึกดี ๆ แบบนี้กลับมาค่ะ

ว่าแต่พี่ดาค่ะ ... ตกลงหาที่พักได้หรือยังค่ะพี่ ถ้าได้แล้วสรุปเป็นที่ไหนอ่ะค่ะ

วันนี้พิมไปหาประธานชุมชนมา จะไปเอาแผ่น CD รูปที่เกิดเหตุจากมูลนิธิ แต่เค้าว่าพรุ่งนี้ถึงจะได้น่ะค่ะ

ว่าแต่โห.... ถ้าพิมเป็นพี่ดาในสถานการณ์นั้น พิมคงเครียดมากเลยนะคะเนี่ย
แต่จะว่าไป พิมเคยไปต่างจังหวัด แล้วเอากุญแจบ้าน (ที่มีพวงเดียว) ติดตัวไปด้วย พอคนที่บ้านเค้ากลับกันมาเค้าก็เลยเข้าบ้านไม่ได้
ไปหาช่างกุญแจแถวบ้าน ก็ไม่มีเลยสักราย สุดท้ายต้องไปจ้างคนมาไขน๊อตเหล็กดัดทีละตัว ๆ จนได้ 1 บาน ก็ปีนเข้ามาเปิดบ้านจากด้านในค่ะ
เหตุจากครั้งนั้น พิมก็เลยโดนเฉ่งไป 3 วัน 3 คืนเลย T__T

แถมเมื่อวานไปเพชรบุรี ก็หยิบเอาพวงกุญแจติดไปอีกแล้วค่ะ กว่าจะนึกได้ก็ค่ำวันจันทร์แล้ว
ดีว่าน้องชายเค้าต้องพักฟื้นอยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหน ก็เลยไม่มีปัญหาเรื่องกุญแจไปค่ะ ไม่งั้นแย่อีกแน่ ๆ

พิมกับกุญแจนี่ .. จะมีปัญหากันตลอดเลยค่ะ
เคยทำไว้อีก 2-3 ชุด ก็ทำหายหมด T__T สามารถที่สุด

หวัดดี พิม

ที่พักได้ที่บุษบาบัน ตอนแรกเขาให้รอพี่เลยไปตระเวนหาที่อื่นบ้างแล้ว เมื่อวานถ้าไม่เกิดเหตุคงไปดูแถวนวมินทร์

เหตุการณ์เมื่อวาน พี่รู้สึกเจ็บใจตัวเองมากกว่าทำไมการทำอะไรของตัวเองต้องมีปัญหาทำให้คนอื่นเดือดร้อน

แต่บอกตรง ณ ตอนนี้เครียดมากเพราะอับจนจริงๆ พยายามตั้งสติบางช่วงยังหันไปล้างพื้นครัวต่อ สมองก็คิดหาวิธี

พยายามงัดอยู่พักหนึ่งเหมือนกัน เลยลองถอนบานเกร็ดถ้าทำไม่ได้คงทุบกระจก เพราะความหวังอยู่ที่ต้องเอาโทรศัพท์

ให้ได้ ช่วงรอพี่ชายก็เอาสากมาทุบลูกบิคก็ทำไม่ได้ เอาสายไฟมาคล้อง เอาผ้ามาคล้อง แต่จนปัญญา

พอออกมาได้มันรู้สึกแขนขาอ่อน ใจสั่น แต่ต้องไปทำงานอีก


ได้ใจด้วยที่ได้ไปพักผ่อน ได้ไปชาร์ปพลังกาย พลังใจ กลับมาต่อสู้ชีวิตใหม่

โชคดีแล้วค่ะพี่ที่ออกมาจากห้องได้อย่างปลอดภัย ถ้าเป็นพิมเองก็อาจจะสติแตกได้เหมือนกันค่ะพี่

>_<"

หวัดดีค่ะ ไม่ได้เช็คเมล์เลยเพราะว่าไม่สบาย ตอนนี้โอเคแล้วค่ะ

ดีใจที่พี่ดาออกมาจากห้องได้ รถถังเคยเจอแค่เหตุการณ์ลืมกุญแจไว้ในบ้านสองครั้ง แต่ก้อจัดการได้เพราะว่าไปไหนไปคู่ คุณสามีก้อจัดการไป
ไม่เคยเจอแบบถูกขังโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ ถ้าเจอน่าจะสติเช่นกันค่ะ

พี่พิมดีใจที่รู้สึกเบิกบานขึ้น แม้บางช่วงก้อยังดี
การไปแค้มป์ปิ้งแบบนี้รถถังกับคุณสามีชอบมากค่ะ สมัยที่เรียนจบใหม่และเริ่มทำงาน เราก้อไปกันแบบนี้ค่ะ
แก่งกระจานรถถังเคยไปนะค่ะ หลายปีแล้ว แต่ว่าไปพักที่พะเนินทุ่ง ซึ่งทากเยอะมากๆ
รูปที่ถ่ายมามันกระตุ้นต่อมอยากรถถังมั๊กๆ เลยนะค่ะพี่พิม บรรยากาศเก่าๆ ดีมาก
แต่ตอนนี้ก้อติดที่มีเจ้าหมาน้อยสองตัว ทำให้ไปไหนไม่สะดวก ...
บอกพี่แคชลองไปห้วยแม่ขมิ้นที่กาญจนบุรีสิค่ะ เยี่ยมมาก รถถังไปสามครั้งเลยติดใจมาก
อ้อ มีที่ไปแค้มป์ปิ้งแล้วไม่ชอบด้วยค่ะ ที่เขาใหญ่ค่ะ แย่มากๆ คนที่ไปเที่ยวแบบนี้แต่กลับเสียงดังเอะอะโวยวายทั้งคืน
เหมือนแค่ไปเปลี่ยนบรรยากาศกินเหล้ากันเลย ;(

ถ้าเรามีโอกาสได้ไปเที่ยวแบบนี้ด้วยกันบ้างน่าจะดีไม่ใช่น้อย มีพี่พิมเป็นแม่ครัวเอก
หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสทำอะไรร่วมกัน

ครีมนี้ไม่ทราบมีใครคุ้นๆ หรือรู้จักมั้ยค่ะ
แม่สามีบอกว่าใช้ดีมาก ก้อเลยซื้อมาฝากแม่
พอแม่เห็น บอกว่าเป็นครีมที่ตามหามานาน มันเคยมีผลิตในเมืองไทย แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
แต่ในเน็ตมีขาย....

สรุปแล้วเป็นของฝากที่ถูกใจแม่ค่ะ

ทำไมรูปไม่มาด้วยนะ
ชื่อไฟท์ก้อขึ้นเรียบร้อยแล้ว เวลากดส่งเคอร์เซอร์มันกระเด้งไปที่ "แนบไฟท์ประกอบ" อ่ะค่ะพี่พิม

ไม่แน่ใจว่าที่พี่พิมโพสได้เพราะว่าเป็นแอดมินหรือเปล่า

พี่ดาช่วยเทสด้วยได้มั้ยค่ะ แต่หลายๆเวปก้อเป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ
เวปเจ้าหมาน้อยของรถถังก้อโพสรูปกันไม่ขึ้นเหมือนกัน ทำได้แต่แอดมิน อ่ะค่ะ
ไฟท์ก้อขนาดเล็กนะค่ะแปลงซะเล็กติ๊ดเดียว นามสกุลก้อถูกต้องน้า...

รถถัง ...... พี่เองก็ชอบมากเลยอ่ะ
จริง ๆ การไปเดินป่า ลุยป่า แค้มปิ้ง อะไรที่เป็นแนวลุย ๆ แบบนี้เป็นอะไรที่พี่ชอบมาก
ครั้งแรกของการเดินป่าของพี่ก็คือที่ภูกระดึง ปี 2540 ไปติดต่อกันเป็นเวลา 8 วัน
ตื่นเช้ามาทำกับข้าวกินกัน แล้วแพคเผื่อกลางวันด้วย จากนั้นก็เดินไปเรื่อย ๆ ค่ำไหนนอนนั่น เช้าตื่นมาก็ทำอีหรอบเดิม
เป็นทริปที่ลำบากมาก เหนื่อยมาก ปวดเมื่อยมาก และทากเยอะมาก แต่ก็สนุกและทำให้รู้สึกสดชื่นมากเช่นกัน
และหลังจากนั้นก็ไปมาอีกหลายทริปเป็นเวลาหลายปี ทั้งลุยแบบเดิม ๆ และลุยแบบที่ซอฟท์ขึ้น
แต่พออยู่กินกับคุณสามีตั้งแต่เมื่อ 9 ปีที่แล้ว พี่ก็ไม่เคยได้ไปอีกเลย T__T จนมาถึงตอนนี้แหละ
และคิดว่าคงจะได้เริ่มลุยอีกรอบ ^__^

และพี่ก็หวังว่าสักวันเราคงจะได้ไปด้วยกันสักครั้งนะจ๊ะ

ป.ล. ห้วยแม่ขมิ้นเนี่ย แมลงเยอะมากไหม กลุ่มที่ไปกันเนี่ยเค้าเป็นพวกกลุ่มล่าแมลง (มาถ่ายรูป)
จะไปเฉพาะที่ ๆ มีแมลงเยอะๆ อ่ะ คราวหน้าเหมือนจะไปพะเนินทุ่งอ่ะมั้งนะ ถัดไปก็จะไปปางสีดาอ่ะ
ว่าแต่ห้วยแม่ขมิ้นพี่เคยไปนะ สวยมาก นึกแล้วก็ยังอยากไปอีกเลย
ส่วนเขาใหญ่พี่เคยไป 2 ครั้ง ไปกางเต้นท์พักที่แถวน้ำตกผากล้วยไม้ ยังเจอกวางมาดึงทึ้งเต้นท์เลยอ่ะ

ทดสอบอัพรูปให้สาวพิม

รถถัง ... เรื่องรูป พี่แอบงงจริงๆ น๊า

พี่เลยให้เอาล๊อคอินเพื่อนพี่มาลอง (ไม่ใช่แอดมิน) มันอัพได้ตามปกติอ่ะ
รถถังลองดูสิว่า มันมีอะไรผิดปกติไหมอ่า เช่น ชื่อไฟล์เป็นภาษาไทยหรือเปล่า อะไรทำนองนี้

---

ส่วนครีมที่รถถังว่า ............ พี่ยังไม่เห็นรูป แต่นึกไปถึงครีมยี่ห้อเฮสลีนสโนว์อ่ะ ไม่รู้ใช่ยี่ห้อเดียวกับที่รถถังบอกไหม
ถ้าใช่ พี่ก็จะบอกว่ายี่ห้อนี้แม่พี่ใช้มาตั้งแต่สาว พี่ก็ใช้มาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน ชอบมากๆ
แต่พอโตขึ้น เค้าก็ไม่ผลิตแล้ว .. และเห็นว่าเทคโอเวอร์ให้กับพอนด์ กลายเป็นพอนด์กระปุกสีเหลืองๆ
ซึ่งในเมืองไทยก็ไม่มีขายเหมือนกัน ต้องซื้อจากแถบมาเลย์อะไรประมาณนี้ล่ะ

ใช่ยี่ห้อเดียวกับที่รถถังพูดถึงไหมนะเนี่ย

หวัดดี ทุกคน

ร่วมแจมเรื่องรูปเป็นขาใส่เฝือกของหลานรัก

พี่ดาค่ะ พิมเพิ่งเคยเห็นคนใส่เฝือกขาค่ะ
แล้วตอนนี้น้องเค้าเคลื่อนไหวยังไงค่ะ
หรือว่ายังต้องนอนอยู่บนเตียงอย่างเดียว
แล้วต้องนอนไปนานมากแค่ไหนกว่าจะเอาเฝือกออกได้ค่ะพี่
แล้วอาการอย่างอื่นเป็นยังไงบ้างอ่ะค่ะ

พี่เจี๊ยบ โมโม่ หนมชั้น เสิด โด่ง พี่เยาะ มด สามัคคี หายกันไปไหนหมด

คิดถึงแล้วนะ

หวัดดีพิม

พี่ดาค่ะ พิมเพิ่งเคยเห็นคนใส่เฝือกขาค่ะ แล้วตอนนี้น้องเค้าเคลื่อนไหวยังไงค่ะ

หรือว่ายังต้องนอนอยู่บนเตียงอย่างเดียวแล้ว ต้องนอนไปนานมากแค่ไหนกว่าจะเอาเฝือกออกได้ค่ะพี่

แล้วอาการอย่างอื่นเป็นยังไงบ้างอ่ะค่ะ


สามารถนั่งเหยียดขาอย่างที่เห็นได้ แต่ยังงอเข่าไม่ได้เพราะติดเฝือก ถ้าเขาห้องน้ำต้องช่วยกันหาม

พาไปนั่งชักโครก เกาะเดินแบบขาตรงๆๆ ได้ เพราะลุงหมอบอกว่าถ้าแมคเจ๋ง จะวิ่งเลยลุงหมอไม่ว่า

ส่วนการใส่เฝือกให้ใส่หกสัปดาห์แล้วถอด ภาวนาให้ดีขึ้นแล้วเดินสักที่ให้เป็นของขวัญวันเกิดเขา

ในวันที่ 5 พ.ค. นี้ อาการอย่างอื่นไม่มี สุขภาพจิตดี ไม่เครียด ตอนนี้เขาเฝ้ารอวันเกิดเพราะรู้สึกว่า

พ่อสัญญาให้เขาของขวัญที่เขาต้องการ

ขอเอารูปกางเต้นท์สมัยเรียนมหาลับร่วมด้วยนะเป็นบรรยายกาศเพื่อนฝูงไปกาลเต้นท์ริมทะเล

เสื้อขาว คือ พี่ดาใช่ไหมค่ะ ^___^

ว่าแต่ตอนนั้นปี พ.ศ. เท่าไหร่ค่ะพี่ แบบว่าพิมเห็นเต้นท์สามเหลี่ยมแล้วแอบนึกถึงเข้าค่ายลูกเสือเลยอ่ะค่ะ

ส่วนน้องแมค พิมขอให้น้องแมคหายไว ๆ เดินได้ไว ๆ นะคะพี่ เอาใจช่วยมาก ๆ เลยค่ะ
ส่วนเรื่องของน้องชายพิม ตอนนี้ก็รอตำรวจอย่างเดียวเลยค่ะ ว่าเค้าจะว่ายังไง เง้ออออออ

สวัสดีค่ะพี่ๆๆๆ น้องเพิ่งได้ฤกษ์ ลาสิกขามาเมื่อวานค่ะ ตอนนี้กลายเปนโล้นซ่าเลยค่ะ คิดเถิงพี่ๆๆๆทุกคนน่ะค่ะ

หวัดดีพิม

พี่พึ่งกลับจากบ้านแมค ไปนั่งคุยเล่น แล้วก็ดูดราก้อนบอลเหมือนเดิม แมคเดินได้มากขึ้นแต่เหงื่อแตกซิก

ด้วยความเหนี่อยและความหนักของเฝือกที่ใส่อยู่ แมคเขาบอกกับพี่ดาว่าอาทิตย์หน้าจะเอาออกแล้ว

ขอบใจความหว่งใยที่ฝากไปให้แมค ขอให้น้องฟิชดีขึ้นเช่นกันทั้งร่างกาย จิตใจ รวมทั้งเรื่องคดีความ

พิมพี่จำปี พ.ศ. ที่ไปเที่ยวไม่ได้ สถานที่เขาสามร้อยยอด จุดที่ไปเป็นถ้ำพระยานคร ประจวบ

สามหนุ่มสามสาว หนุ่มเป็นกลุ่มเพื่อนซี้ สาวก็เป็นกลุ่มเพื่อนซี้เช่นกัน สามหนุ่มเป็นรุ่นพี่ที่กลุ่มของพี่สนิทด้วย

จริงแล้วมีภาพตลอดในทริปนี้แยะมาก แต่พี่เขินเพราะเป็นความบ้าบอของตัวเอง เสื้อขาวเป็นพี่ถูกต้องแล้ว

อีกภาพที่เอาผ้าคลุมขาเพราะใส่ผ้าใบสีแดงลายเขียว มันแจ่มมาก พี่เขาชอบแกล้งแล้วรู้ว่าต้องแอบถ่ายรูป

ต้องเอาผ้าปิด สาวขี้เล่น และทะเล้น กวนประสาทและกวนเท้าคือพี่ดาเอง

สวัสดีค่ะพี่ๆๆๆๆๆๆทุกคน
@พี่ดา น้องแม็คได้กำลังใจดี อาการเลยหายไว น้องเข้มแข็งจังเลยค่ะ ช่วงสงกรานตืที่ผ่านมาไปเที่ยวไหนค่ะพี่ดา อ่อ เกือบลืมเลย รับบุญน่ะค่ะพี่ดา คิดถึงมากๆๆๆเลย
@พี่รถถัง กลับมาจากใต้ น่าจะแวะมาตะกั่วป่าน่ะค่ะ มีของฝากน้องป่าวค่ะ รับบุญด้วยน่ะค่ะพี่
@พี่เจี๊ยบ เปนอย่างไรบ้างค่ะ รับบุญน่ะค่ะพี่ อีกไม่กี่เดือนจะได้มาเมืองไทยแล้ว
@พี่พิม คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนนี้ ยังไม่ชิยกับทรผมใหม่เลยค่ะพี่ๆๆ มันรู้สึกหนาวๆๆๆเย็นๆๆๆ ยังไงไม่รู้ ตอนนี้อยากได้สูตรที่ทำหั้ยผมยาวไวๆๆๆๆๆจังเลยค่ะ อิอิอิอิ
ว่างๆๆๆเน็ตแรงๆๆๆน้องจะอัพรูปที่ไปบวชมาฝากพี่ๆๆๆน่ะค่ะ ไปบวชมาคิดถึงพี่ๆๆๆทุกคนเลย พี่โมก็หายไปเลย พี่โด่ง พี่เสิดด้วย รีบกลับมาไวๆๆๆน่ะค่ะ

หวัดดี ทุกคน

@พี่ดา น้องแม็คได้กำลังใจดี อาการเลยหายไว น้องเข้มแข็งจังเลยค่ะ ช่วงสงกรานตืที่ผ่านมาไปเที่ยวไหนค่ะพี่ดา อ่อ เกือบลืมเลย รับบุญน่ะค่ะพี่ดา คิดถึงมากๆๆๆเลย

หนมชั้น พี่ดาร่วมอนุโมทนาสาธุด้วยคนนะ ได้ไปบวชที่วัดไหนละน้อง น้าๆๆ ของพี่ดามาจากท้ายเหมือง

มางานแต่งงานพึ่งกลับไปเมื่อวันที่ 28 เม.ย. นี้เอง ให้น้าซื้อน้ำปลาหวานมาให้ไม่ได้น้าซื้อแกงไตกระปุกมาฝากแทน

แมคเป็นเด็กอารมณ์ดี อีกอย่างชีวิตแค่นี้ผ่านการต่อสู้มาพอสมควร ต้องฝึกกายภาพบำบัดตั้งแต่อายุแปดเดือนจนถึงสี่ขวบ

ผ่าตัดขาครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม และตอนเกิดก็คลอดก่อนกำหนด ต้องอยู่โรงพยาบาลสามเดือน

แรกเกิดน้ำหนักน้อยมากต้องอยู่ รพ.จนน้ำหนักเท่าเด็กปกติ อยู่กับนักจิตวิทยา หมอเด็ก นักกายภาพ เลยได้เปรียบ

เด็กคนอื่นๆๆ เพราะมีคนดูแลอย่างใก้ลชิด

สวัสดีทุกคนค่ะ มาแล้ววววว
ดาเป็นไงบ้าง น้องแม็คใก้ลหายแล้วดีใจด้วยจริงๆเลย ผ่าตัดมาสามครั้งแล้วเหรอ พี่แค่สองครั้ง ตอนอายุ ๒๐ กว่าๆผ่าไส้ติ่งครั้งนั้นไม่ค่อยอะไรเท่าไหร่ แต่มาดรั้งนี้รู้สึกกลัวไปเลย ขออย่าให้มีครั้งที่สาม ที่นี่อากาศหนาวนะแต่พี่นึกถึงทีไรเหงื่อแตกเลย กลัวมากกกกกกก
พี่หายหัวไปเรียนทำขนมมา ยังไม่ได้ฝึกทำเลย เพราะต้องทำกายภาพบำบัดด้วย เหนื่อยมากเหมือนกันสำหรับคนเพิ่งเดินได้แบบพี่

หวัดดี ขนมชั้น
สาธุ ขอบคุณสำหรับบุญที่มอบให้พี่ กำลังรอรูปแม่ชีคนสวยอยู่ค่ะ

สวัสดี พิม
เป็นไงบ้าง หายเครียดหรือยัง เห็นรูปที่แก่งกระจานแล้ว น่าสนุกจัง ธรรมชาติเมืองไทยนี่สวยงามสงบสุขซะจริง อยากกลับไปใช้ชีวิตถาวรอยู่ที่โน่น แต่ยังไม่รู้เมื่อไหร่ เก็บทุเรียนไว้ให้พี่ชิมบ้างนะยังไม่เคยรู้รสชาดแม่พวงมณีเลย จะหวานมันแค่ไหน พี่กลับไปจัดให้หน่อยนะ

หวัดดี รถถัง
พี่กลับมารายงานตัวแล้ว ไปเรียนทำขนมมา นั่งมั่งนอนมั่งเพื่อนรู้ว่าป่วยค่ะ แต่จำได้หมดนะ ให้ลูกชายแปรสูตรขนมให้บางตัวไม่เข้าใจ เค้าไม่ได้โง่นาก็ภาษาฝรั่งเศสมันยากน่ะ

หวัดดี พี่เจี๊ยบ

ดาเป็นไงบ้าง น้องแม็คใก้ลหายแล้วดีใจด้วยจริงๆเลย ผ่าตัดมาสามครั้งแล้วเหรอ พี่แค่สองครั้ง ตอนอายุ ๒๐ กว่าๆผ่าไส้ติ่งครั้งนั้นไม่ค่อยอะไรเท่าไหร่ แต่มาดรั้งนี้รู้สึกกลัวไปเลย ขออย่าให้มีครั้งที่สาม ที่นี่อากาศหนาวนะแต่พี่นึกถึงทีไรเหงื่อแตกเลย กลัวมากกกกกกก
พี่หายหัวไปเรียนทำขนมมา ยังไม่ได้ฝึกทำเลย เพราะต้องทำกายภาพบำบัดด้วย เหนื่อยมากเหมือนกันสำหรับคนเพิ่งเดินได้แบบพี่

ดีใจจังกลับมาแล้ว พี่เจี๊ยบอย่าถึงหายหัว หายไปเฉยๆ ๆ ก็พอ สุ่มเงียบไปเรียนวิชาที่เองปล่อยให้น้องๆๆ ตั้งตารอเสียเป็นเดือน

มีดีแล้วต้องมาโชว์ให้น้องๆๆ ได้ชมนะเอาเป็นว่ารอดูฝีมือการทำขนมของพี่จากการที่หายไปหนึ่งเดือน ไปเรียนทำขนมแล้วยืนทำ

ปวดหลังไหมละนั้นพี่สาว ใจร้อนจริงเลย ดาเข้าใจคนฝึกกายภาพนะแค่ยกขายังยากลำบากไม่รู้ว่ามันจะตรึงมากมายขนาดนั้น

เห็นแมคเกร็งไปทั้งตัวเพื่อฝื่นให้ยืนได้นานๆๆ เหงื่ออกเต็มไปหมด ต้องกั้นลมหายใจเกร็งไปด้วยกว่าจะได้หนึ่งชั่วโมง

พอเสร็จแมคหอบเลย หมดเรี่ยวหมดแรง พยายามทำกายภาพต่อไปนะพี่เจี๊ยบเพื่อชีวิตที่จะได้กลับมาเหมือนเดิม

ท่องคาถาไว้ อดทน ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ สู้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ถ้าเข้าแนวธรรมะก็ อดทนหนอ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ท่องไว้

พี่เจี๊ยบ ขอบอกที่โน้นหนาวมากใช่ไหม ที่นี้ร้อนจนพวกเราจะกลายเป็นปลาเค็มแล้ว แทบจะเอาพัดลมเหน็บไว้ที่เอว

แดดก็แรงมาก ช่วงนี้ใครอยากทำหมูกรอบ แคบหมู สบายบรื้อเพราะแดดเป็นใจอย่างแรง บ้างจังหวัดร้อนจนคน

สัตว์ ตายกันไปแล้วเพราะขาดน้ำ เมืองไทยของเรากำลังจะเป็นทะเลทราย เครื่องปรับอากาศทำงานหนักมาก ๆ

เหมือนเงินในกระเป๋าเลยทำงานหนักเพราะต้องจ่ายค่าไฟเพิ่ม นี้ค่าไฟกำลังจะขึ้นอีกแล้ว พ่อแม่พี่น้องเอ่ย ข้าวของ

อาหารการกินขึ้นหมด พวกเรากำลังจะได้กินข้าวแกงข้างถนนในราคา 50 บาทแล้ว ไข่ดาว ไข่เจียวตอนนี้ใบสิบบาท

น้ำซุปก๋วยเตี้ยวถ้าขอเพิ่มถุงละสิบ ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทอง พวกเราทุกคนใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังนะเศรษฐกิจน่ากลัวมาก

ขอบ่นแค่นี้ก่อน บ่นแล้วไม่ได้หนีหายไปไหนนะ

" เพราะเมืองไทยคือบ้าน คือเรือนตายที่ไม่หนีไปไหน รักเมืองไทย อย่างแรง"

พี่เจี๊ยบรีบกลับมาอยู่เมืองไทยของเรานะ หอบสามี จูงลูก จูงหลานกันมา

เมืองไทยดีที่สุด สบายที่สุด มีน้ำใจและรอยยิ้ม วัฒนธรรมที่สวยงาม

อีกนิดขออาการน้องแพรอีกทีขอแบบละเอียด เพราะดาจะได้ไปสอบถามหาหมอได้ถูกจุด เพราะคนที่ถาม

เขาเป็นนักกายภาพกำลังไปต่อ ปริญญาเอกที่อังกฤษจะได้ให้เขาแนะนำไปหาหมอถูก เพื่อแพรวาของพวกเรา

เพื่อนพี่ที่มาเดินทางกลับหรือยัง ฝากความคิดถึงเพื่อนพี่ทุกคนด้วยนะ

ปล. ช่วยเอาความเย็นส่งมาทางอีเมล์ฝากน้องๆๆ ด้วยนะ ร้อนจริงๆๆๆ

หวัดดี น้องดา แหมบ่นยาวเลยนะ จะไม่ไปไหนนานๆอีกแล้วขอโทษจ้า ไปเรียนแก้เบื่อน่ะ ใช่จริงๆน่ะแหละคนพยายามเดินให้ได้นี่นะมันเกร็งไปทั้งตัวเลยพี่เวลานอนจะพลิกตัวทีมันเกร็งมากไม่เข้าใจเหมือนกันทำให้เหนื่อยกว่าที่ควรจะเป็นเวลาจะลุกขึ้นยืนก้ต้องรวบรวมกำลังเหนื่อยมากกก พี่กลับแน่นอนไม่อยากอยู่ที่นี่เลยรอ เดวิดคนเดียวจริงๆ มันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรานะร้อนเป็นไฟของก็แพงราคา หมู เนื้อ ไก่ ที่นี่ถูกกว่าไปแล้ว แต่เงินขั้นต่ำของที่นี่เดือน นึงไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นบาท ที่โน่นไม่ถึงหมื่น เซ็งไปเลยครับพี่น้อง

น้องดา เรื่องน้องแพรวนะ คือตอนนี้เค้าเกือบจะสามขวบแล้ว แต่ยังพูดไม่เป็นประโยคเลย พูดได้น้อยมาก พี่กลัวเค้าจะสมาธิสั้น เด็กรุ่นเดียวกับเค้าบางคนเข้า รร ไปแล้วค่ะ แต่แพรวเค้ารู้ทุกอย่างที่เราพูดกับเค้า บอกให้ทำอะไรก็ทำได้ ทานข้าวเองได้ ช่วยถามหมอให้พี่ทีนะขอบคุณน้องดามากๆเลย เบอร์ลูกสาวพี่ 087 159 4149 ถ้ามีอะไรแนะนำช่วยโทรไปบอกให้เค้าพาลูกไปหาหมอที่ไหนดว้ยนะ ส่วนเพื่อนพี่จะกลับวันที่ 9 นี้พี่สั่งให้ลูกขับรถไปส่งที่สนามบินเพราะต้องฝากของเค้ามา ส่วนพี่กับเพื่อนที่นี่ก็จะไปรับที่นี่เหมือนกัน อยากส่งความหนาวของที่นี่ไปให้จังจะได้คลายร้อนลงบ้าง

หวัดดี พี่เจี๊ยบ

แหมนานๆ เจอขอบ่นสักนิด แบบว่าเศรษฐกิจแย่มาก คนที่ได้ขึ้นค่าแรงก็ไม่คุ้ม ไอ้ที่ไม่ขึ้นก็ต้องมาแบก

ค่าใช้จ่าย ทั้งโจร ทั้งยาบ้า แยะมาก จบเรื่องบ่นไม่บ่นแล้วจ้า เพราะหนีไม่พ้นเพราะยังต้องมีชีวิตอยู่ สู้ ๆ ๆ ทุกคน

พี่เจี๊ยบอาการที่ทำอะไรไม่ได้ดังใจ คืออาการขัดใจอย่างแรง แล้วก็ต่อด้วยทำไมเป็นแบบนี้ ทนอีกนิดอาการของพี่ผ่าน

มาได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว รอกายภาพและหายเป็นปกติ กำลังใจสำคัญที่สุดถ้าพี่ไม่ยอมแพ้

เรื่องแพรว ดาจะพยายามหาหมอให้หลานนะ แต่ตอนนี้ให้แตนพยายามฝึกลูก โดยการให้น้องแพรวมองที่ปากแตน

แล้วแตนพูดประโยคง่าย ๆ ทำซ้ำ ๆ ๆ แบบนี้เรื่อยๆๆ แต่อย่าให้หลานรู้สึกว่ากำลังฝึกนะ ให้เขารู้สึกว่ากำลังเล่น

กับเขา เพราะเขาจะรู้สึกสนุก ที่สำคัญแม่ต้องอดทนและใจเย็นๆๆๆ ถ้าลูกมีอาการขัดขืนและขัดใจ

พี่เจี๊ยบยังรอความเย็นจากพี่นะ

อีกอย่างเมื่อไรในครัวจะอยู่กันครบเหมือนเดิม คนนี้ไป คนนี้มา ตก ๆ ๆ หล่น ๆ ๆ อยู่ เรื่อย

" หากมีเวลา กลับมาหากันบ้างเน๊อะ อย่าให้คอยเก้อ นะพวกเราชาวครัวบ้านพิม "

หวัดดี น้องดา
บ่นแล้วสบายใจ บ่นไปเลยพี่เข้าใจ คุยกับแม่ทีไรก็บ่นเรื่องเดียวกันนี่แหละ อิอิอิ เรื่องขโมยก็เหมือนกันบ้านพี่ที่สมุทรปราการไม่มีคนอยู่ลูกสาวไปดูเมื่อไม่นานมานี้มันถอดฝ้าเพดานไปแล้วขนาดบ้านนี้ติดกับตลาดเลยนะพี่ว่าจะกลับไปซ่อมแซมเปิดร้านขายของให้แม่น้องแพรวเค้าจะได้ไม่เบื่อ...พี่ เพิ่งกลับมาจากตลาดนัดได้ของมาทำขนมหลายอย่างเลย มี อัลมอนด์ ลูกเกด ถั่วพิตาสชิโอ มะพร้าวอบแห้ง ตลาดนี้ไกลจากบ้านพอควร เกือบปีเลยเพิ่งได้มาอีกของใช้หลากหลายชนิดราคาถูก มีคุณผู้ชายไปหิ้วของให้จ้ะ กลับมาก็เหนื่อยแล้ว เลยเก็บของก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำขนม

น้องดา พอพี่กลับมาทีไรทุกคนหายไปเลย.. นอ้งแพรวเค้าพูดได้นะแต่ไม่ยอมพูดเพระบางทีเค้าก็หลุดมาเป็นประโยคยาวๆก็มี เวลาเจอพี่ในคอมเค้าก็จะพูด สวัสดีค่ะ แต่อย่างอื่นก็พูดได้นิดหน่อยพี่ว่าเค้าช้าน่ะ เด็กคนอื่นเค้าพูดกันเก่งแล้ว เมื่อไหร่จะมีคนสอนให้โพสรูปเป็นซะทีอยากส่งรูปให้น้องๆดูว่าที่นี่เป็นยังไง ตลาดตอนเช้าสวยมากเลยไม่เหมือนบ้านเรา แต่พี่ชอบตลาดเมืองไทยมากกว่าคือมีของที่เราชอบมากกว่าจ้ะ

น้องดา เรื่องความเย็นพี่ไม่รู้จะจัดให้ได้ยังไง ถ้าเป็นไปได้กลับไปคราวนี้จะหอบลมเย็นๆที่นี่ไปให้ หนาวจับใจจริงๆ อย่าลืมสัญญาว่าจะพาพี่ไปเที่ยวนะอยากไปเกาะเกร็ด แล้วอาทิตย์ไหนดาว่างไปเที่ยวทะเลกัน แวะไปชวนรถถังด้วย หลายคนคงสนุกมากเลย พี่จะไปกินข้าวหมากรถถังแกงไตปลาน้องดา โอ๊ยยยย จี๊ดแล้ว อยากกลับบ้านพรุ่งนี้เลย

พี่เจี๊ยบ วันนี้หนีไปเที่ยวตลาดเหมาของมาอีกแล้ว พอยังชั่วเพลินเลยน้องๆๆ ชักอิจฉาแล้ว แถมมีคนถือของให้เรียบร้อย

บ้านพี่เจี๊ยบที่สมุทรปราการอยู่ตรงไหนของปากน้ำ ที่นี้คนติดยาแยะมาก สมัยก่อนเพื่อนอยู่ที่นี้ดาชอบไปนั่งเล่นที่ศาลากลาง

ตอนเย็นๆๆ อากาศดีมากชอบที่สุดตรงมีปลาหมึกย่าง ของกินที่เป็นรถเข็นเต็มไปหมด และปากน้ำนี้ของอร่อยมีมาก

เรื่องน้องแพรวขอหาหมอให้ก่อนแล้วจะรีบถามให้ จะได้ไปปรึกษาหมอ

งานดาจะหยุดทุกวันจันทร์ เว้นจะมีงานให้ไปทำในกรณีพิเศษ

ส่วนความร้อน ข่าวเขาบอกนะว่า พฤษภาคมนี้อีกหนึ่งเดือนที่ต้องร้อนกันต่อไป ช่วงนี้หลังเลิกงาน

ดาจะชอบหาที่อ่านหนังสือ สองทุ่มค่อยกลับบ้านหาที่หลบร้อน

น้องดา ไม่ได้หนีเที่ยวไปทำธุระเกี่ยวกับเอกสารมา พอดีตลาดอยู่ติดกัน เลยจัดไปชุดใหญ่น่ะ เบื่อคนที่ไปด้วย เตือนความจำเราตลอดเวลา กลับได้แล้วเดีํยวปวดขาอีก พี่ว่าครั้งหน้าจะหนีไปคนเดียวอีก อิอิอิ....บ้านที่ปากน้ำอยู่ใก้ลกับเทศบาล ต.บางเมือง เป็นตึกแถวสามชั้น ๓ คูหาปิดทิ้งนานมากเมื่อก่อนมีคนเช่าอยู่แล้วเค้าไม่จ่ายค่าเช่าเป็นปีเลย แถมไม่ยอมไปอีก กว่าจะยอมไปได้ถึงทนายเลย ตอนนี้โทรมมากเลย ค่าซ่อมแซมคงหลายตังค์ อยู่ในแหล่งชุมชนเลยน้องดา ตอนเช้ากับตอนเย็นคนเยอะมากๆเลย มีคนเอาของมาขายหน้าบ้านเต็มไปหมด
พี่รู้มาจากคนที่นั่นเหมือนกันว่าพวกติดยาเยอะ น่ากลัวจัง ชว่งนี้ลูกเขยพี่ขับรถไปดูทุกอาทิตย์ พี่อยากซอ่มแซมให้ดูดีขึ้น เห็นแล้วใจหายสงสารบ้านจัง

ดาไม่มีลูก ไม่มีภาระอะไรชีวิตสบายมากๆ พี่อยากกลับเมืองไทย ใช้ชีวิตเงียบๆอยู่บ้านสวน (ทำสวนไม่เป็น) มันเป็นความฝันของพี่ให้พี่สาวดูที่ดินใก้ลบ้านเค้าว่าจะซื้อสักแปลง ปลูกบ้านอยู่ใก้ลกัน พี่อยากอยู่กับแม่สองคน สว่นลูกๆเค้าคงอยู่กับพ่อเค้า เสาร์อาทิตย์ค่อยมาหากันยังไม่รู้อีกกี่ปีความฝันจะเป็นจริงซะที เดี๋ยวกลับไปพี่จะพาดาไปดูบ้านที่สมุทรปราการ อยากให้แตนเค้ามีอะไรทำแล้วดูแลลูกได้ด้วยพี่เป็นห่วงหลาน ถ้าพี่อยู่เมืองไทยเราคงเจอกันบ่อยๆแน่เลย ....แหม่มฝากสวัสดี พี่ๆ น้องๆทุกคนในครัวบ้านพิมจ้ะ...ต้องเข้านอนแล้วตำรวจบ้านมาออกคำสั่งไม่ให้นั่งนานๆอีกแล้วครับท่านนนนนนน

หวัดดี พี่เจี๊ยบ

น้องดา ไม่ได้หนีเที่ยวไปทำธุระเกี่ยวกับเอกสารมา พอดีตลาดอยู่ติดกัน เลยจัดไปชุดใหญ่น่ะ เบื่อคนที่ไปด้วย เตือนความจำเราตลอดเวลา กลับได้แล้วเดีํยวปวดขาอีก พี่ว่าครั้งหน้าจะหนีไปคนเดียวอีก อิอิอิ....บ้านที่ปากน้ำอยู่ใก้ลกับเทศบาล ต.บางเมือง เป็นตึกแถวสามชั้น ๓ คูหาปิดทิ้งนานมากเมื่อก่อนมีคนเช่าอยู่แล้วเค้าไม่จ่ายค่าเช่าเป็นปีเลย แถมไม่ยอมไปอีก กว่าจะยอมไปได้ถึงทนายเลย ตอนนี้โทรมมากเลย ค่าซ่อมแซมคงหลายตังค์ อยู่ในแหล่งชุมชนเลยน้องดา ตอนเช้ากับตอนเย็นคนเยอะมากๆเลย มีคนเอาของมาขายหน้าบ้านเต็มไปหมด
พี่รู้มาจากคนที่นั่นเหมือนกันว่าพวกติดยาเยอะ น่ากลัวจัง ชว่งนี้ลูกเขยพี่ขับรถไปดูทุกอาทิตย์ พี่อยากซอ่มแซมให้ดูดีขึ้น เห็นแล้วใจหายสงสารบ้านจัง


สามีเขาเตือนด้วยรักและห่วงใยในภรรยา

พี่เจี๊ยบดาเห็นนะ ตอนนี้ถ้าเรามีตึกแถวลองติดต่อเซเว่นให้มาเช่า

หรือเราอาจเปิดเป็นเซเว่นเอง ถ้าสนใจจะหาข้อมูลให้ แต่ถ้าทำเองก็ดีไม่ต้องเสียค่าแบรนค์ให้ชาวบ้าน

หรือพี่จะเปิดร้านอาหารหรือร้านขนมไหนๆๆ แอบไปฝึกมาแล้วจากแจกข้างบ้านมาทำขาย ดาจะอาสาไปเป็นลูกมือ

อันนี้หยอกพี่สาวเล่นนะ

แต่ถ้าความเห็นของดา อันดับแรกดูว่าแถวนั้นควรเปิดเป็นอะไรจะเหมาะสม อย่าดูว่าอยากเปิด

สองแตนถนัดเรื่องอะไร สามตึกแถวสามชั้น ๓ คูหา ถือว่าใหญ่นะเนี่ย ถ้าทำแล้วสามารถแบ่งให้คนมาเช่าได้แต่ทำ

สัญญาให้รัดกุมเพราะถ้าเป็นตรงตลาดหาคนเช่าไม่น่ายาก หรือจะให้ดาช่วยเรื่องอะไรก็บอกค่าจ้างเป็นค่าอาหารเลี้ยงน้องสาว

คนนี้ เพราะบ้านดากับปากน้ำไม่ไกลกัน

"หนูช่วยได้ บอกมาเถอะ งานของชาวบ้าน เป็นงานของดา" (แต่เลือกนะเข้าไปช่วยสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้กลัวถูกด่า"


ปล.อย่าหนีไปตลาดคนเดียวนะ หิ้วของแล้วปวดหลังไม่คุ้มกัน

ดาไม่มีลูก ไม่มีภาระอะไรชีวิตสบายมากๆ พี่อยากกลับเมืองไทย ใช้ชีวิตเงียบๆอยู่บ้านสวน (ทำสวนไม่เป็น) มันเป็นความฝันของพี่ให้พี่สาวดูที่ดินใก้ลบ้านเค้าว่าจะซื้อสักแปลง ปลูกบ้านอยู่ใก้ลกัน พี่อยากอยู่กับแม่สองคน สว่นลูกๆเค้าคงอยู่กับพ่อเค้า เสาร์อาทิตย์ค่อยมาหากันยังไม่รู้อีกกี่ปีความฝันจะเป็นจริงซะที เดี๋ยวกลับไปพี่จะพาดาไปดูบ้านที่สมุทรปราการ อยากให้แตนเค้ามีอะไรทำแล้วดูแลลูกได้ด้วยพี่เป็นห่วงหลาน ถ้าพี่อยู่เมืองไทยเราคงเจอกันบ่อยๆแน่เลย ....แหม่มฝากสวัสดี พี่ๆ น้องๆทุกคนในครัวบ้านพิมจ้ะ...ต้องเข้านอนแล้วตำรวจบ้านมาออกคำสั่งไม่ให้นั่งนานๆอีกแล้วครับท่านนนนนนน

ภาระของดาตอนนี้คือบ้านที่กำลังผ่อนก็หนักเหมือนกันพี่เจี๊ยบสำหรับดา ดามีความฝันอยากอยู่ ตจว.

แต่คงยากเพราะมีหลายอย่างที่ทิ้งไปไม่ได้ อยากกลับไปอยู่กับพ่อแม่ เพราะทั้งสองคนอายุมากแล้ว

แต่โชคดีที่พ่อแม่อยู่ ตจว. แล้วเขามีความสุขกับการได้ไปวัด มีเพื่อน


พี่กำหนดมาเมืองไทยอยู่กี่เดือน

ไม่ได้เข้ามาตอบโต้ สนทนาพาทีเสียหลายวัน
ช่วงนี้งานเยอะกลับดึกค่ะ
แล้วก้อเตรียมร่างกายสำหรับตรวจสภาพความพร้อม
ที่จะทำเด็กหลอดแก้ว เลยยุ่งๆ อ่ะค่ะ

แต่ยังคิดถึงทุกคนเหมือนเดิม อยากเอารูปมาลงบ้าง
ใครก้อลงได้ แสดงว่าโปรแกรมอะไรบ้างอย่างของรถถังมีปัญหา
เลยลงไม่ได้

วันนี้ต้องไป ร.พ. อีก ไว้พรุ่งนี้มาคุยใหม่นะค่ะ
ต้องไปแล้ว

อนุโมธนาสาธุ น้องหนมชั้นที่เอาบุญมาฝากนะจ๊ะ

ขอให้บุญส่ผลถึงพี่รถถังและครอบครัวน่ะค่ะ

สวัสดีค่ะพี่ๆๆๆทุกคน วันนี้ ตื่นเช้ามาก็ต้องเจอกับปัญหา การที่จะโตเป็นคนมันยากลำบากจังเลยน่ะค่ะ

สวัสดียามด่ำค่ะ พี่ๆๆๆสบายดีป่าวค่ะ ที่ตกฝนตกทั้งวันทั้งคืน เมื่อวานแอบหนีเที่ยว ไปสุราษฏร์ฯมาค่ะ แต่วันนี้เบื่อๆๆไม่มีอะไรทำเลยชวนมามี๊เข้าครัว แช๊ะรูปมาฝากพี่ๆๆๆค่ะ

หวัดดี ทุกคน

สวัสดีค่ะพี่ๆๆๆทุกคน วันนี้ ตื่นเช้ามาก็ต้องเจอกับปัญหา การที่จะโตเป็นคนมันยากลำบากจังเลยน่ะค่ะ

หนมชั้นเป็นอะไร ยังอนุโมทนาบุญอยู่ดีๆๆๆ กลายเป็นปลงอนิจจังเสียแล้ว มีปัญหาอะไรละน้อง

แกงเขียวหวานน่ากินจัง ได้หนมจีนไปยัง พี่ฝากต้มยำไปให้ถ้วยหนึ่งนะ




เค๊กส้ม

พี่เจี๊ยบ

ให้แตนติดต่อไปที่ศูนย์การแพทย์นวบุตร 02-677-7374-6 แจ้งว่าน้องมีปัญหาเรื่องการพูด

เขาจะให้นัดกับคุณลำเพย เป็นทีมจากโรงพยาบาลจุฬา จะเข้านวบุตร วันจันทร์,อังคาร,พฤหัส,ศุกร์

เวลา 16.30น. - 18.30 น.ลองไปหาดูนะเพื่อจะได้คุยกันอย่างละเอียด ไม่อยากให้ไปที่จุฬา

เพราะจะลำบากพอสมควร น้องแพรวจะยิ่งรำคาญ

ทำขนมไปถึงไหนแล้วรอกินอยู่นะ หรือพี่เจี๊ยบหุงข้าวรอน้ำพริกจาก กรุงเทพฯ ที่เพื่อนจะเอากลับไปให้

เปิปวันที่เก้านี้

สวัสดียามบ่ายๆๆๆค่ะพี่ๆๆ พี่ๆๆหายไปไหนกันหมดไม่รู้
@ พี่ดา มันเกิดอาการน้อยจัยนิสหน่อยค่ะ แต่ตอนนี้อาการปกติใช้เวลาในการทบทวนไตร่ตรอง ก้อรู้สึกดีขึ้นค่ะ ที่ใต้ฝนตกทุกวันเลยค่ะ เมื่อวานฝนตกไม่มีอารัยทำเลยชวนมามีีเข้าครัวค่ะ พอดีขนมจีนเหลือจากงานเลี้ยงวันเกิดพี่สาว น้องซัดไป 2 จานเลยค่ะพี่ดา พี่ดาหยุดพักผ่อนหลายวนัไปเที่ยวไหนมาบ้างค่ะพีี่

หวัดดี หนมชั้น

ที่เขาหยุดกันหลายวันช่วงฉัตรมงคล พี่ดาไม่ได้หยุดยังทำงานปกติ พี่จะได้หยุดหลายวันเฉพาะปีใหม่ และสงกรานต์

นอกนั้นหยุดเฉพาะวันจันทร์เท่านั้น เว้นลาป่วย ลากิจ เมื่อวานหยุดก็ทั้งซักผ้า กวาด เช็ดถูกบ้านทำไปสองชั้น เหลืออีกชั้น

จะสลับทำ อีกอย่างที่บ้านพี่ฝุ่นเยอะมาก มีทั้งก่อสร้าง บ้านพี่อยู่ใกล้ถนนบางนา-ตราด ซึ่งเป็นถนนที่มีสองชั้น

คือถนนบางนา-ตราด และทางด่วน ซึ่งทำให้ฝุ่นและควันรถไปได้ไกล เราเหยียบบนพื้นบ้านเท้ายังดำเลย รวมทั้งเสื้อผ้า

ที่เราตากไว้ด้วย มันเป็นเรื่องของความเจริญที่สร้างกันมากมายเรื่องถนน เดี๋ยวนี้กรุงเทพฯ ร้อนมากเพราะต้นไม้แทบ

ไม่เหลือโค่นทุ้ง ตัดทิ้ง ทำถนน แต่รถยังติด บอกได้เลยว่าอิจฉาคนที่ได้อยู่ ตจว มากๆๆๆๆ เลย

วันนี้หนมชั้นเข้าครัวทำอะไรกินน้อง ช่วงนี้กทม. เริ่มมีฝนตกแล้ว ดีใจสุดๆๆๆ เพราะอากาศจะได้ร้อนน้อยลง

หวัดดี พี่เจี๊ยบ

วันนี้วันที่เก้าแล้ว เพื่อนและเสบียงของพี่คงไปถึง ขอให้มีความสุขในการกินนะ

สมกับที่รอคอยอาหารไทยๆๆๆ

หวัดดี น้องดา
ไม่ได้หายไปไหน อยู่บ้านนี่แหละ แต่คอมมันพิมพ์ภาษาไทยไม่ได้ เอลี่เพิ่งกลับมาทำให้ เพื่อนพี่มาถึงพรุ่งนี้จ้า แต่แตนบอกไม่ได้ฝากอะไรมาเยอะเกรงใจเค้า เพราะของเค้าก็เยอะแล้ว ขอบคุณเรื่องน้องแพรวมากเลยน้องดานี่เป็นที่ปรึกษาประจำครัวบ้านพิมจริงๆ เสาร์ อาทิตย์ ก็ยุ่งๆเหมือนกันเพื่อนมากินข้าวที่บ้าน ทำ เยนตาโฟสำหรับผู้หญิง แล้วก็บะหมี่หมูแดงให้บรรดาพวกผู้ชายส่วนขนมก็ทำ อเมริกันคุ้กกี้ เพราะเค้ามาเลือกตั้งประธานาธิบดีกัน ก็จัดกันไป เช้าวันนี้อากาศเย็นมาก พี่ตื่นมาตั้งแต่ตี ๔ เลย นอนไม่หลับไม่รู้เป็นไร

ดา เขียน: น้องดา ไม่ใช่พี่แต่เป็นน้องแหม่ม ชีอยากมากกว่าพี่ซะอีก กำลังปลูกพืชผักสวนครัวอยู่ บ้านแหม่มมีที่ดินเยอะ แต่ไม่ค่อยมีเวลาดูแลมันตายหมดไม่มีคนรดน้ำ เราก็พลอยอดไปด้วย ซื้อเค้าก็แพงจัง มะเขือเปาะ ๕ ลูกคิดเป็นเงินไทย ๑๒๐ บาทเลยบังคับแหม่มปลูกอิอิอิ เมล็ดที่ซื้อมาจากเมืองไทยปีที่แล้วมันเพาะไม่งอกเลยไม่รู้ทำไม กลับไปคราวนี้จะขนมาปลูกให้มากๆ แต่ตอนนี้ กล้วยกับมะละกอตายสนิทแล้วจ้า